Eshghe Khis

تو این جهانِ مجهول و مجبور
مرگ یعنی نباشم تو تیررسِ چشم هات
دیروزِ من گُمه زیر مهِ سنگین
شاید تو بودی مسیرِ گریختن به فردا
آدمی بدونِ ذوق میونِ تله ست
وقتی از اشک ها یه بغض می مونه فقط
دلم تو تله ست، بیرونه تنم
از همه این بی خونه ها بی خونه ترم
تو بیداری نبینمت رویا میشی تو خواب
نبینمت تو خواب، کُلِ بیداریم گُنگه
کمم بی طَعمه و زیادیم تنده
شاید با درخششت سیاهیم گم شه
بی چرا، بی چون
میونِ این جهنمِ زنده ی بی روح
صدایی داخلم تو رو فریاد می زنه
می افتم به درونم از قصه ی بیرون
زندگیم یه حجمِ کُشنده ست
پُر جنگ و جدل و زخمه و دره ست
اگه عشق تو تو دلم نمی بود
نمی شد تو تپش این قلبه موفق
همینه دلیلِ تمومِ دوومِ من
حتی گاهی میشه دوومم تمومِ من
میشه خیلی چیزها رو پذیرفت ولی
بی رحمانه ست بی تو قبولِ من

می گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
یه کهکشان نبود جا گذاشت
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب
می گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
می کردن موج ها جدامون
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب

تو ویرونه های نشسته به گِل
فقط مرگِ شعر و جمله بود و نغمه ی کسل
بین لب های حراف و بوسه های بی لب
پی یاقوتم تو این لحظه ی کرخت
یه احساسم که مسیرش جداست
شهر و دشت و بارون و کویرش جداست
برام مهم نیست ادبیاتِ این دوران
واسم عشق همیشه ضمیرش شماست
من رو بپرون از این کابوس
از این مرگِ همه گیر با صدای ناقوس
خسته تر از اونم خودم گوش هام رو بپوشونم
من رو بپرونم از سلاحِ تابوت
نکنه غرق شده باشی
یا جزئی از خاطره ی شهر شده باشی
لمسِ دوباره ت قله های کوهَمَن
و این نکنه ها مثِ خوره های روحَمَن
زندگی رو آب رو گرفتمش یاد
از اون لحظه که سیل تو رو گروگان گرفت
واسم دوری یه مفهومِ جغرافیایی بود
با تو معنا گرفتش یهو فاصله
غیرِ تو هیچی تو من زنده نیست
هیچ ماجرایی ساکنِ این قصه نیست
تویی دست گمشده ی من تو شهرِ آشوب زده
منم و این عشقِ خیس

نکنه غرق شده باشی
نکنه خاطره ی شهر شده باشی
لمس دوباره ات قله های کوهَمَن
نکنه ها خوره های روحَمَن

می گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
یه کهکشان نبود جا گذاشت
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب
می گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
می کردن موجها جدامون
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب