Atashi Dar Sineh Daram

آتشی در سینه دارم جاودانی
عمر من مرگیست نامش زندگانی
رحمتی کن کز غمت جان می سپارم
بیش از این من طاقت هجران ندارم

کی نهی بر سرم پای ای پری از وفاداری
شد تمام اشک من بس در غمت کرده ام زاری
نوگلی زیبا بود حسن و جوانی
عطر آن گل رحمت است و مهربانی

ناپسندیده بود دل شکستن
رشته ی الفت و یاری گسستن
کی کنی ای پری ترک ستمگری
می فکنی نظری آخر به چشم ژاله بارم
گرچه ناز دلبران دل تازه دارد
ناز هم محبوب من اندازه دارد

هیچگه ترحمی نمی کنی بر حال زارم
جز دمی که بگذرد، که بگذرد از چاره کارم
دانمت که بر سرم گذر کنی از رحمت اما
آن زمان که بر کشد گیاه غم سر از مزارم

خدایا بی سر و سامانم امشب (2)
به کار خویش سرگردانم امشب
گهی سوزم گهی نالم ز هجران (2)
رسیدی بر فلک افغانم امشب

آتشی در سینه دارم جاودانی
سوز غم سوزد روانم را نهانی
راز دل گوید نگاه آتشینم
با نگاهت با زبان بی زبانی

از غم عشق تو دریای دل گشته طوفانی
روز من شد سیه چون موی تو از پریشانی
داده ام از کف دگر شور جوانی
مانده ام در نیمه راه زندگانی

همچو مجنون زده ام سر به صحرا (2)
عشق تو در دل من کرده غوغا
گردش چشم تو فتنه بپا کند
شعله زند به دلم با یک نگه مانند مینا
میروی سوی دیار بی نشانی
همچو برگی در کف باد خزانی

در دلم ز گردش نگاه تو طوفان بپا شد
سینه ام ز عشق تو چو لاله ها داغ آشنا شد
چشم تو به یک نگه چو جام می خون در دلم کرد
چون دلی شکسته ای ز سوز غم دل بینوا شد